Święci, błogosławieni, modlitwy

Modlitwa do świętych stanowi ważny element duchowości chrześcijańskiej i jest wyrazem wiary Kościoła w wspólnotę świętych, która przekracza granice czasu i śmierci. Zwracając się do świętych, wierni nie oddają im czci należnej jedynie Bogu, lecz proszą ich o wstawiennictwo u Boga, tak jak prosi się o modlitwę osoby żyjące na ziemi. Modlitwy te wyrastają z przekonania, że święci – jako ci, którzy osiągnęli pełnię życia w Bogu – pozostają blisko spraw ludzkich i towarzyszą wierzącym w codziennych troskach, radościach i zmaganiach wiary.

Historia Kościoła w Polsce od samego początku naznaczona jest świadectwem ludzi, którzy w sposób heroiczny żyli Ewangelią. Wśród nich szczególne miejsce zajmują polscy święci i błogosławieni – biskupi, kapłani, zakonnicy, osoby świeckie, a nawet dzieci. Ich życie i świętość wyrastały z konkretnych realiów historycznych, ale pozostają aktualnym wzorem wiary, odwagi i miłości Boga.

Kościół rzymskokatolicki zna wiele przykładów świętych dzieci – zarówno męczenników, jak i wyznawców, których świętość przejawiała się w prostocie, wierności wierze oraz heroicznej miłości. Poniżej przedstawiam święte dzieci rzeczywiście czczone w liturgii i pobożności Kościoła.

Męczennicy od początku istnienia Kościoła byli uznawani za najpełniejszych świadków wiary. Ich obecność w liturgii, Martyrologium Rzymskim oraz lokalnej pobożności sprawia, że także w polskich parafiach rok liturgiczny jest naznaczony pamięcią o tych, którzy oddali życie za Chrystusa.

Święci i błogosławieni to żywe świadectwo, że Ewangelia daje się przełożyć na zwyczajne dni: pracę, relacje, wybory sumienia. Ich historie układają się w długą opowieść Kościoła – o łasce, która podnosi człowieka, i o wolności, która potrafi odpowiedzieć miłością. Dzięki nim wiara wychodzi poza abstrakcję: ma twarze, imiona i konkret czasu oraz miejsca.