Stanisław Kaźmierczyk urodził się w Kazimierzu, wówczas osobnym mieście pod Krakowem, jako jedyny syn rajcy miejskiego Macieja. Uczęszczał do szkoły parafialnej przy kościele Bożego Ciała, prowadzonej przez księży z zakonu kanoników regularnych laterańskich. Do tego zakonu wstąpił Stanisław mając najprawdopodobniej 17 lat. Studiując na Akademii Krakowskiej uzyskał w 1466 r. doktorat z filozofii, a rok później z teologii.

Niewiele jest informacji o jego życiu. Wiadomo, że po wyświęceniu na kapłana dążył do świętości w wielkim uwielbieniu Najświętszego Sakramentu, spędzając długie godziny na adoracji. Mszę św. odprawiał z niezwykłą pobożnością i przejęciem. Stanisław, przepełniony wiarą i ogromną wiedzą, wiódł życie zakonne pełne skromności, pokory i miłości bliźniego, której dawał wyraz w uczynkach miłosierdzia. "Dla wielu był przewodnikiem na drogach życia duchowego" - powiedział o nim Jan Paweł II.

Królewicz Jan Olbracht przypisywał swe zwycięstwa nad Tatarami w 1487 r. błogosławieństwu udzielonemu mu przez Stanisława Kaźmierczyka przed wyruszeniem na wojnę. W zakonie Stanisław pełnił funkcję kaznodziei i mistrza nowicjatu, a urząd podprzeora piastował aż do śmierci. Zmarł 3 marca w postawie klęczącej w klasztorze na Kazimierzu.

Grób Stanisława stał się ośrodkiem kultu. który rósł na skutek uzyskiwanych łask i doznawanych cudów. 18 kwietnia 1993 r. Jan Paweł II ogłosił Stanisława Kaźmierczyka błogosławionym na podstawie dekretu o heroiczności cnót i dawności kultu (ab immemorabilis tempore). Święto patronalne 5 maja.