Zofia Tajber urodziła się 23.VI.1890 w Białej Podlaskiej. Młodość spędziła w Żytomierzu. Jak sama wspomina, nie było nikogo, z kim mogłaby porozmawiać na tematy religijne. Rodzeństwo mówiło o niej, że jest "małą filozofką, która wszystkim się przejmuje". Z wykształcenia była muzykiem. Studiowała w Warszawie, Berlinie i Kijowie. Pod wpływem lektury filozofów ateistycznych przeżyła kryzys religijny. I choć nie zaprzestała regularnych praktyk religijnych, jak sama przyznała w swoich wspomnieniach, nie była to "żywa modlitwa, ale tylko świadome odmawianie wyuczonych formuł bez głębszego ducha". Tak było do Wielkiego Piątku w 1915 roku. Ciekawość zawiodła Tajberównę, do kościoła św. Aleksandra w Kijowie. Na widok rozmodlonych ludzi uklękła i sama zaczęła się głęboko i szczerze modlić. Od tego dnia zapatrzona była w Chrystusa. Kontemplacja tajemnicy Wcielenia obudziła w niej szczególne nabożeństwo do Najświętszej Duszy Zbawiciela.

Nawrócona oddała się całkowicie Bogu. Lata rewolucji i I wojny światowej, obfitujące w cierpienia fizyczne i moralne ludzkości, wycisnęły na niej swe piętno. Pragnąc ratować dusze ludzkie od złego ukazała im jako wzór Najświętszą Duszę Chrystusa Pana. Po nawróceniu zaczęła myśleć o życiu zakonnym. Pod koniec maja 1921 roku Zofia Tajber przyjechała do Krakowa i zamieszkała u sióstr Urszulanek. W 1923 r. założyła Zgromadzenie ku czci Duszy Chrystusowej. Celem jego jest m.in. uświadamianie ludzi o Chrystusie żyjącym w ich duszach, a przez to podkreślenie wartości każdej nieśmiertelnej duszy ludzkiej i jej wielkiego przeznaczenia w Bogu.

Paula Zofia Tajber była przełożoną zgromadzenia do 1961 roku. Po zdaniu zarządu zgromadzenia wyjechała do domu w Siedlcu, gdzie zmarła 28 maja 1963 r. w opinii świętości. Na jej pogrzebie biskup Karol Wojtyła powiedział, że "radość obcowania z duszą Chrystusa stale była w niej silniejsza niż jakakolwiek inna radość". Proces kanonizacyjny Matki Pauli Zofii Tajber rozpoczął się w Krakowie dnia 9 listopada 1993.