W pierwszą niedzielę po Wielkanocy obchodzimy w Kościele święto Miłosierdzia Bożego. Ustanowił je Jan Paweł II 30 kwietnia 2000 roku podczas uroczystej Mszy kanonizacyjnej siostry Faustyny Kowalskiej. Ogłoszenie tego święta było spełnieniem prośby, jaką Jezus Miłosierny skierował podczas jednego z objawień. Z tym świętem wiąże się obietnica udzielenia wielu łask Kościołowi i światu, a zwłaszcza ginącym grzesznikom.
Jezus, ukazując się s. Faustynie 22 lutego 1931 r. w Płocku (otrzymała ona wtedy polecenie namalowanie obrazu z podpisem "Jezu, ufam Tobie"), wyraził też życzenie, aby obraz został poświęcony w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, a dzień ten stał się świętem Miłosierdzia Bożego. Mówił o tym pragnieniu aż 14 razy, określając nie tylko miejsce tego święta w kalendarzu liturgicznym, ale także cel jego ustanowienia, sposób przygotowania i obchodzenia. Wkrótce po zaleceniu Jezusa Siostra Faustyna zaczęła zanosić gorące modlitwy o ustanowienie święta Miłosierdzia. Prosiła Boga, aby myślą tą natchnął kapłanów i Ojca Świętego. W następnych latach Pan Jezus powracał do tej sprawy w kilkunastu objawieniach, w których nie tylko określił miejsce tego święta w kalendarzu liturgicznym, ale także podał przyczynę jego ustanowienia, sposób przygotowania i obchodzenia oraz łaski do niego przywiązane.
W Dzienniczku św. Siostra Faustyna wyjaśnia, że kto w tym dniu przystąpi do spowiedzi świętej i komunii dostąpi darowania wszystkich grzechów nawet tych najcięższych. To święto można porównać do chrztu świętego, jego moc oczyszczenia jest tak podobna jak chrzest. Warto, więc korzystać z tej ofiarowanej łaski, jaką daruje nam sam Bóg. Przygotowaniem do tego święta ma być dziewięciodniowa nowenna.
Wybór niedzieli po Wielkanocy nie jest przypadkowy, na ten dzień przypada bowiem oktawa Zmartwychwstania Pańskiego, które wieńczy obchody Misterium Paschalnego Chrystusa. Ten okres w liturgii Kościoła wyraźniej niż pozostałe ukazuje tajemnicę miłosierdzia Bożego, która najpełniej została objawiona właśnie w męce, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Ustanowienie święta Miłosierdzia Bożego w bezpośrednim sąsiedztwie liturgii męki i zmartwychwstania Chrystusa podkreśla źródło i motyw przeżywanych tajemnic wiary. Jest nim, oczywiście, miłosierdzie Boga. Inaczej mówiąc - nie byłoby dzieła odkupienia, gdyby nie było miłosierdzia Boga.
Przygotowaniem do tego święta jest nowenna, polegająca na odmawianiu przez 9 dni, poczynając od Wielkiego Piątku, koronki do Miłosierdzia Bożego. W tej nowennie - obiecał Pan Jezus - udzielę duszom wszelkich łask (Dz. 796). Rozpowszechniona jest nowenna do Miłosierdzia Bożego zapisana w Dzienniczku św. Siostry Faustyny, w której każdego dnia przyprowadzamy do Boga inną grupę dusz. Tę nowennę z pobożności można odmawiać, ale nie można na niej poprzestać, ponieważ Pan Jezus pragnie, aby święto poprzedzała nowenna z koronki do Miłosierdzia Bożego.
