Jan z Dukli (1414-1484) - patron Lwowa i lwowskiej ziemi, dawniej patron Korony i Litwy oraz kresowego rycerstwa polskiego, bernardyn.

Urodził się on w rodzinie mieszczańskiej w Dukli, na przełęczy w Karpatach, łączącej Polskę z Węgrami. Próbował studiować w Krakowie, ale z braku funduszy nie dotrwał do święceń kapłańskich. Powrócił do Dukli i żył w odosobnieniu w puszczy pod górą Cergowa. Odwiedził go tam profesor Jan Kanty i namówił do wstąpienia do zakonu franciszkanów w Krośnie. Jako zakonnik pełnił funkcje gwardiana, kustosza i kaznodziei oraz pracował w różnych klasztorach na terenie Małopolski.

Pod wpływem Jana Kapistrana, który przybywszy do Polski w 1453 r. założył klasztory o surowszej regule franciszkańskiej, Jan z Dukli przeniósł się do bernardynów. W nowym zakonie nie podejmował żadnych funkcji, przez 21 lat służył jako gorliwy spowiednik i mądry kaznodzieja, głównie we Lwowie. Mimo kalectwa pod koniec życia pracował tam ofiarnie nad pojednaniem katolików z Ormianami i prawosławnymi. Umarł 29 września we Lwowie w opinii świętości.

Cześć jego relikwiom oddawali katolicy prawosławni i Ormianie, a także królowie polscy, rycerstwo ze swymi hetmanami i prości ludzie. W 1739 papież Klemens XII ogłosił bł. Jana patronem Korony i Litwy. Od 1945 r. relikwie świętego znajdują się w kościele Bernardynów w Rzeszowie. Papież Klemens XII ogłosił Jana z Dukli błogosławionym w 1733 r. Jan Paweł II kanonizował go w Krośnie 10 czerwca 1997. Święto patronalne 3 października.