Kolejna grupa jest troszkę starsza. Więc już nie było bajek na dobranoc, a Pan Profesor...

i dziewczynka Agniesia, odpowiadająca na lekcji o tym, jak malutcy stają się wielkimi.

Karolek bawił się, psocił, tak jak wszystkie dzieci.

Od kiedy zaczął mówić, wszystkim napotkanym ludziom zadawał mnóstwo pytań. Np. swojej Sąsiadce:
- Czy Pan Bóg mnie kocha nawet wtedy, kiedy psocę?

Napotkanemu sąsiadowi:
- Kto dał to światło, co nas ze snu budzi?
- Kto dał rośliny, drzewa, zwierzęta dla ludzi?
- Kto deszcz nam dał ożywczy, kto dał na chleb zboże?

Uczył też zwierzęta, jak być dobrymi dla siebie,

by nawet piesek o kotka zadbał.

Zajął się każdym leżącym przy drodze kwiatkiem,

aby nie zginął.

A wszystko to dzięki jego matce.

Pasją, trochę już starszego Karol, stała się gra w teatrze.

Był wikarym w podkrakowskiej parafii, by następnie na jednej z wypraw kajakiem, zwanym kaloszem, dowiedzieć się o nominacji na biskupa (widzimy go jak wiosłuje).

Wiedza była przepustką Karola Wojtyły by zostać nominowanym na kardynała (właśnie otrzymał purpurowy kapelusz kardynalski :)

Niedługo po tym, bo 16 października 1978, Karol Wojtyła został wybrany na Papieża i otrzymał klucze do stolicy Piotrowej.

:)