W historię tą wprowadził prawdziwy narrator jak z bajki.

Rzecz dotyczyła dziejów pewnej królowej, która rządziła przed wiekami Polską. Chciała ona wyjść za mąż za pieknego księcia Wilhelma, którego całym sercem miłowała, jednak możni królestwa wraz z biskupami doradzali, że lepiej by było, aby oddała swą rękę pogańskiemu władcy z kniejów, który obiecał przyjąć chrzest.

By dowiedzieć sie czegoś wiecej o swym przyszłym mężu, Królowa wysłała mu na spotkanie rycerza Zawisze z Oleśnicy.
Widzimy właśnie jak spiesznym krokiem mija bramy Wawelu i stojące w nich straże, by przynieść nowiny Królowej.

Nie wywołały one uśmiechu na twarzy Królowej, jednak zdecydowała się na ślub z owym pogańskim księciem Władysławem.

Oto już sama ceremonia zaślubin. Biskup właśnie błogosławi piękną Królową oraz księcia z kniej.

Królowa okazywała przez całe swoje życie wielkie serce dla swoich poddanych. Wysłuchiwał ich skarg i trosk.

Kiedyś wzruszona łzami biednego kamieniarza pochyla się nad nim i daje mu złotą sprzączkę ze swojego pantofelka.

Nic więc dziwnego, że owa mądra i pobożna królowa Jadwiga, bo o niej mowa, została zaliczona w poczet świętych.