Następnego dnia z rana Pawełek witał wszystkich z otwartymi ramionami...

W ciszy wschodzącego słońca ruszyliśmy całą ekipą do...

Czerna... ? Nie, szara?
Tak oto, pod przewodnictwem "szarej" siostry Edyty ruszyliśmy do Czernej.

A droga była pełna zakrętów i pod górkę, to co rekolektanci lubią najbardziej.

Po drodze można było napotkać wiele drogowskazów:

- W którą stronę do klasztoru karmelitów?

- Pierwszeństwo przejazdu?

- O, nawet Agatka, choć w pobliżu nie było szkoły.

Piękno natury "oczyściło" naszą pamięć i wyobraźnię ze zbędnych obrazów, i przygotowało do pełnego spotkania z Panem...

u stóp Jego Matki, szkaplerznej.

Po Mszy św. w lodowatym kościele był iście harcerski posiłek, w zaskakująco ciepłym pomieszczeniu gospodarczym.

Jak się masz mój mały bury koteczku?
Myślisz, że Rektor zgodzi się na kota w Seminarium?