Ołtarz główny. Rokokowy ołtarz główny z. 1739 roku, inspirowany tekstami Godzinek o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Na 7 pozłacanych kolumnach spoczywa korona z krzyżem, podtrzymywana przez aniołów - znak ukoronowania Maryi, ale także i królewskiej opieki nad tą świątynią. Kolumny są tak ustawione, że tworzą kształt litery M jak Maryja. Pomiędzy kolumnami znajduje się scena Zwiastowania NMP. Tabernakulum jest w formie Arki Przymierza, tej ze Starego Testamentu, podtrzymywanej przez Cheruby. Po bokach stoją rzeźby króla Dawida i Aarona.
Centralna scena oltarza - Zwiastowanie
Bogato i misternie rzeźbione w drzewie dębowym stalle w prezbiterium.
Łuk tęczowy ze sceną Ukrzyżowania.
Nawa główna w kościele.
I my w niej.
Kościół NMP był budowany jako świątynia klasztorna zakonu Franciszkanów, stąd w bocznym ołtarzu znajduje się obraz św. Franciszka.
W tym kościele przed wojną pracował jako wikariusz bł. ks. Stefan Wincenty Frelichowski. W tym miejscu w ścianie są przechowywane jego relikwie. Ale nie jest to jedyny błogosławiony związany z tą świątynią, gdyż już w średniowieczu działał tu franciszkanin, bł. Jan z Łobdowa.
Jedno z licznych epitafiów zachowanych w nawie bocznej.
Barokowe organy.
Zabytki, zabytkami, ale dziewczyni wolą kwiatki ;)
Na koniec odwiedzamy jeszcze przedmiejski kościół św. Wawrzyńca. A właściwie jego fundamenty, niedawno odkopane przez archeologów. Był to kościół gotycki, zbudowany w XIII wieku początkowo jako drewniany, później ceglany. W ciągu dziejów był kilka razu niszczony podczas wojen, m.in. w latach 1422, 1657 i 1703. Ostatecznie został zburzony w 1824 roku przez Prusaków, którzy w jego pobliżu wznieśli arsenał artyleryjski (obecnie Muzeum Etnograficzne).
Wokół Kościoła w średniowieczu powstało przedmieście, które od 1637 roku w wyniku uregulowań administracyjnych nazywano Przedmieściem (Kwartałem) św. Wawrzyńca. Od połowy XIII wieku, tj. od początku, Kościół związany był z istniejącym przy nim szpitalem. W XVII i XVIII w był parafią dla katolików z przemieść Torunia.
